ด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงกรุณาปราณี ผู้ทรงเมตตาเสมอ
لا يؤمن أحدكم حتى يحب لأخيه ما يحب لنفسه
“คนหนึ่งคนใดในหมู่พวกเจ้าจะยังไม่ได้เป็นผู้ศรัทธา จนกว่าเขาจะรักพี่น้องของเขาเหมือนที่เขารักตัวของเขาเอง” (รายงานโดยบุคอรีและมุสลิม)
หะดีษนี้มิอาจให้ผมจินตนาการได้ ถึงความรักที่มุสลิมพึงมีต่อกัน
จนขนาดที่บางครั้ง มันทำให้ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
นั่นคือ ก่อนหน้า...ก่อนหน้าที่ผมจะรู้จักกับค่ายฟิตยะตุลฮัก
เพราะมุสลิมจะรักกันถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ในเมื่อแม้กระทั่งการยืนละหมาดในมัสยิด
แต่ละคนยังยืนห่างเหินเสมือนว่า หะดีษนบีที่ให้ยืนชิดกันไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด
แต่ที่นี่ ไม่ใช่ ...
ความรักที่เกิดขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ กว่าสองสัปดาห์ คือความรักที่ผมสัมผัสได้จริงๆ
คือความรักในพี่น้องของเขา คือความรักในหนทางของอัลลอฮฺ
คือความรักที่นบีมูฮัมหมัด(ศ็อลฯ)เคยกระทำมาแล้วระหว่างชาวอันศอรฺและมูฮาญีรีน
ความรักที่พร้อมจะเสียสละซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อหนทางของอัลลอฮฺ
มันทำให้ผมเห็นได้ถึงกลิ่นไอของความรักนี้
ความรักที่ศอฮาบะฮฺมีต่อกัน
อย่าเลย
จงอย่าได้ละเลยต่อความรักนี้
ความรักที่เริ่มต้นจากจุดเล็กๆ
และจุดเล็กๆเหล่านี้แหละ ที่จะพิชิตศัตรูอิสลาม อินชาอัลลอฮฺ - Hafizulhaq -
ผู้เขียน
หัวข้อ: "ค่ายฟิตยะตุลฮัก #4" มากกว่าบรรยากาศและความรู้สึก (อ่าน 1737 ครั้ง)
