พิมพ์

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 1 การนะซีฮะ


ประสิทธิภาพของการนะซีฮะ ขึ้นอยู่กับ 2 ประการ คือ ความบริสุทธิ์ใจของผู้นะซีฮะ และการเตรียมข้อมูล เพื่อนำเสนอ ผมอยากให้ผู้ที่รับผิดชอบในการนะซีฮะในแต่ละช่วงใช้เวลาในการเตรียมเนื้อหาให้เต็มที่ ในปีนี้ทีมงานค่ายฯได้ออกตารางการนะซีฮะมาให้ท่านก่อนถึงวันค่ายเป็นระยะเวลาหลายวัน ทั้งยังมีการโทรไปแจ้งท่านอีกครั้ง เพื่อเป็นการเน้นย้ำ กันลืม ก็เพื่ออยากให้การนะซีฮะในแต่ละช่วงได้บรรลุถึงประสิทธิภาพของเนื้อหา ตามที่ตั้งใจไว้ให้มากที่สุด

ระยะเวลาในการพูดคนละ 10 นาทีเท่านั้น ไม่ควรน้อยกว่านี้และไม่ควรเกินกว่านี้ เพราะอาจจะทำให้กิจกรรมหลังจากนี้ได้รับผลกระทบได้ ในการเตรียมข้อมูลเพื่อการนำเสนอนั้น อยากให้ท่านเตรียมข้อมูลที่ท่านจะนำเสนอด้วยนะครับ อาจจะเป็นเอกสารแจกหรือเพาเว่อพ้อยท์นำเสนอก็ได้ครับ ตามความถนัดและความสะดวกของแต่ละคน แต่ให้มีแล้วกัน

ระหว่างการนะซีฮะนั้น ควรจะมีการบันทึกคำนะซีฮะ ทั้งที่เป็นวิดีโอและเสียงครับ และก่อนออกจากค่ายทุกคนควรจะมีข้อมูลการนะซีฮะของแต่ละคนติดไม้ติดมือกลับไปด้วย จะมีประโยชน์ครับสำหรับการทำงานดะอฺวะฮฺในอนาคต เพราะคงจะเป็นไปได้ยากที่ทุกคนจะสามารถเตรียมเนื้อหาข้อมูลได้ทุกๆเรื่อง และมันก็ไม่ควรเป็นเช่นนั้นด้วย เราควรใช้ประสบการณ์ของตนเองและประสบการณ์ของคนอื่นเพื่อนำมาใช้ประโยชน์ในการทำงานดะอฺวะฮฺครับ

หลังจากค่ายจบ อยากจะให้มีการแกะเทบคำนะซีฮะของแต่ละคนออกมา แล้วรวมเล่มเป็นคำนะซีฮะจากค่ายพี่เลี้ยงถึงน้อง ก็จะเป็นหนังสือเล่มเล็กๆเล่มหนึ่งครับ ที่จะมีประโยชน์เป็นอย่างมาก อาจจะมอบหมายให้พี่น้องซักชุดหนึ่งที่มาทำหน้าที่ดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะ หรืออาจจะให้แต่ละคนแกะเทบของตนเองแล้วส่งมารวบรวมอีกครั้งหนึ่งก็ได้ครับ หรืออาจจะสลับกันแกะเทบครับ คือจับคู่ตะอัคคีย์กันและสลับเทบกันด้วย อันนี้ผมก็เห็นด้วยเหมือนกันครับ ผมคิดว่าอีก 10 ปีให้หลังคำนะซีฮะเหล่านี้ก็ยังเป็นประโยชน์สำหรับการทำงานของพวกเรา แม้ว่าจะแยกย้ายกันไปคนทิศคนละทางก็ตาม และหากเป็นการตีพิมพ์เพื่อเผยแพร่ก็ยังเป็นประโยชน์ต่อสังคมโดยกว้างและเป็นผลบุญญะรียะฮฺให้กับเราจนกระทั่งถึงวันกียามะฮฺด้วยครับ

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 2 การฟังบรรยาย


เป็นปัญหาเกือบทุกปีที่จัดค่าย เกือบทุกครั้งที่มีการบรรยาย ก็จะมีพี่น้องของเรานอนหลับ ไม่มีตั้งใจฟังเนื้อหาที่วิทยากรนำเสนอ เป็นเพราะอะไร? ดูเหมือนว่าคำตอบเป็นสิ่งที่ทุกคนก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วนะครับ! ใช่มั๊ย? และเรื่องนี้ก็จะมีคนมาเน้นย้ำทุกครั้งทุกที ผมก็ขอโอกาสนี้ในการเน้นย้ำเรื่องนี้อีกครั้งนะครับ ไม่เบื่อที่จะฟังเรื่องเดิมๆนะ เพราะพวกเรายังเป็นเหมือนเดิม! เป็นพี่เลี้ยง ทำไมชุ่ยแบบนี้! เป็นคำพูดที่มาจากวิทยากรท่านหนึ่ง ฟังแล้วดูเหมือนจะแรงและหนัก แต่นั่นหล่ะ ผมคิดว่า มันคือความจริงใจของคนพูด ขอญะซากัลลอฮฺคัยรอนสำหรับวิทยากรท่านนั้นมากครับที่กระตุ้นความรู้สึกได้ดีมากครับ
   
เห็นทีว่าพวกเราคงต้องใส่ใจ ใส่รายละเอียดของการฟังบรรยายมากขึ้นแล้วนะครับ พวกเราจะเป็นตัวอย่างให้กับน้องๆในค่ายร๊อบบานีย์แล้ว พวกเราควรจะทำตัวเป็นตัวอย่างและแบบอย่างได้แล้ว ก็ขอแนะนำบางประการที่พอจะเป็นประโยชน์ในการรับฟังบรรยายจากวิทยากรที่มาบรรยายในค่ายของเรา ดังนี้

1.   คืนก่อนที่จะมีบรรยายนั้นขอให้พวกเราพักผ่อนให้เต็มที่
2.   มีน้ำละหมาดตลอดเวลารวมทั้งขณะฟังบรรยายด้วย
3.   เตรียมสมุดบันทึก ปากกา เครื่องบันทึกเสียงให้พร้อม ( ถ้ามี)
4.   รับประทานอาหารพอประมาณ อย่ามากเกินไป อาจจะทำให้ง่วงซึมได้
5.   แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สะอาด เรียบร้อย
6.   นั่งให้เป็นแถวให้เรียบร้อย ไม่ควรนั่งสะเปะ สะปะ ไม่ใช่ใครอยากนั่งที่ไหนก็ได้ตามใจฉัน ไม่เอานะครับแบบนี้
7.   ปิดโทรศัพท์มือถือ หรือไม่ก็ให้ปิดเสียง และไม่ควรรับโทรศัพท์ขณะฟังบรรยาย ควรจะโทรกลับภายหลัง ไม่อยากให้เห็นภาพที่วิทยากรกำลังบรรยาย แล้วมีพวกเรารับโทรศัพท์แล้วเดินออกจากที่บรรยายเพื่อไปคุยโทรศัพท์ ขอให้ถือว่าบรรยายสำคัญกว่า นอกจากเป็นเรื่องที่จำเป็นจริงๆเท่านั้น
8.   ตั้งใจฟังขณะบรรยาย อย่างใจจดใจจ่อ
9.   ไม่ควรพูดขณะฟังบรรยาย ควรยกมือถามในเรื่องที่ไม่เข้าใจ เมื่อวิทยากรเปิดโอกาสให้ถาม
10.   ไม่อนุญาตให้บีบนวดกันขณะฟังบรรยายนะครับ เพราะเป็นภาพทีไม่เหมาะสมเท่าไหร่ หากว่าท่านใดง่วงมาก จนไม่สามารถทนได้นั้น ขอให้ยกมือขึ้น เพื่อขออนุญาตออกไปเพื่ออาบน้ำละหมาดแล้วรีบกลับเข้ามานั่งประจำปีของตน
11.   ควรมีคำถามไว้เพื่อถามวิทยากรหลายๆคำถาม อาจจะเป็นคำถามที่ตนเองอยากทราบหรืออยากให้ผู้อื่นทราบก็ได้
12.   ในช่วงพักเบรค (หากมี) กรุณาช่วยรักษาเวลากันด้วยนะครับ รับทำภาระกิจส่วนตัวแล้วรีบกลับเข้าห้องบรรยาย ไม่ควรให้มีกันตามกันไป ตามกันมา เสียเวลามากครับ
13.   ผู้รับผิดชอบควรสอบถามวิทยากรก่อนเสมอนะครับ ว่าจะใช้อุปกรณ์อะไรในการบรรยายบ้าง?แล้วเตรียมให้พร้อม
14.   เตรียมน้ำดื่มไว้สำหรับรับรองวิทยากรด้วยนะครับ ควรสอบถามวิทยากรนะครับว่าจะดื่มน้ำอะไร?
15.   ก่อนบรรยายควรจะมีผู้ดำเนินรายการเพื่อแนะนำวิทยากร พร้อมกับหัวข้อที่จะบรรยายก่อนเสมอ และหลังจากบรรยายเสร็จควรจะมีตัวแทนออกมาสรุปเนื้อ เพื่อตอกย้ำประเด็นที่สำคัญๆ และกล่าวญะซากัลลอฮฺ คัยรอนกับวิทยากรด้วย
16.   เมื่อวิทยากรมาถึงพวกเราทั้งหมดควรเข้าไปให้สลามกับท่านเพื่อเป็นการให้เกียรติและเมื่อบรรยายเสร็จควรจะลุกขึ้นไปสลามกับท่านด้วย เพื่อเป็นขอบคุณกับข้อมูลที่ท่านเตรียมมานำเสนอให้กับเรา ไม่อยากเห็นภาพที่ว่า เมื่อบรรยายเสร็จต่างคนต่างลุกกันไปบ้าง นอนกับที่บ้างนะครับ

เดี๋ยวมาต่อครับ..อินชาอัลลอฮฺ

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 3 เรื่องการมีมรรยาทต่อกันและกันภายในค่าย

เรื่องนี้ผมเน้นทุกครั้งที่มีการพบปะกัน ทำบ้างไม่ทำบ้าง ก็ต้องปรับปรุงกันไปนะครับ ที่ต้องเน้นเรื่องนี้กับพวกเรา เพราะการมีมรรยาทที่ดีงามเป็นสิ่งที่สำคัญ ผมไม่ได้หมายความว่าผมจะมีมรรยาทที่ดีงามแล้วนะครับ ที่ต้องมาเน้นนี้ก็เน้นกับตัวเองด้วยครับ คุณสมบัติอย่างหนึ่งที่จะต้องมีสำหรับคนที่จะทำงานดะอฺวะฮฺให้ประสบความสำเร็จคือ การมีมรรยาทที่ดีงาม ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นห่วงซึ่งกันและกัน ให้เกียรติซึ่งกันและกันให้มาก เพราะมันจะทำให้การทำงานของพวกเรามีความสุข มีการเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น ค่ายพี่เลี้ยงครั้งนี้อยากจะให้ถูกนำมาปฏิบัติให้เป็นรูปธรรมมากที่สุดนะครับ เพราะสิ่งเหล่านี้แหล่ะครับ ที่จะเป็นแบบอย่างที่ดีๆแก่น้องๆ ถ้าเราไม่ลองฝึกปฏิบัติแล้วเราจะนำไปสอนน้องได้อย่างไร ให้เป็นเพียงแต่ดีแต่พูด แต่ไม่มีการปฏิบัตินะครับ เพราะอัลลอฮฺก็ทรงตำหนิบุคคลที่พูดอย่างเดียว แต่ไม่มีการปฏิบัตินะครับ
   
3 กลุ่มคนเป็นอย่างน้อยที่อยากจะให้นำไปใช้สำหรับการมีมรรยาทซึ่งกันในค่ายนะครับ

1. ให้เกียรติคนอวุโส
ไม่ว่าใครก็ตามที่เดินผ่านไปผ่านมาในค่ายของเรา หากเป็นคนที่อวุโสเราควรจะให้ความเคารพนะครับ อย่างน้อยที่สุดก็ควรเดินเข้าไปให้สลามแล้วจับมือ หรืออาจจะหาน้ำ หาท่าที่ทางค่ายพอจะมีเตรียมอยู่บ้าง นำไปให้ท่านได้ดื่มนะครับ การที่เราทำตัวน่ารัก น่าเอ็นดูนี่หล่ะครับ จะเป็นวิธีการทำงานดะอฺวะฮฺย่างหนึ่งที่มีประสิทธิภาพ เค้าอาจจะกล่าวขานกันต่อๆกันไปเรื่อยๆก็ได้ว่า มีกลุ่มนักศึกษามาจัดค่ายที่นี้ มีมรรยาทที่ดีมาก อยากจะให้กลับมาที่นี่อีก เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นช่องทางในการจะดะอฺวะฮฺของในเรื่องต่อไปที่มากกว่านี้ได้ครับ

2. ให้เกียรติอุลามาอฺ (ผู้รู้)

จะเป็นผู้รู้ที่มาบรรยายภายในค่ายของเรา หรือเป็นผู้รู้ในท้องถิ่นนั้น เราควรจะทำความรู้จักและสร้างความคุ้นเคยเอาไว้ให้มาก อย่างน้อยก็ควรลุกขึ้นให้สลามนะครับ มิใช่นั่งมองอย่างเดียว อยากให้ปรับปรุงเรื่องนี้ด้วยครับ นิสัยอย่างหนึ่งของพวกเราที่ไม่ยอมเปลี่ยนคือ กลัวการพูดคุยสนทนากับผู้รู้ครับ ถามหน่อยกลัวอะไร? ก็จะมีคนตอบว่า ไม่ได้กลัวแต่ไม่รู้จะคุยอะไรครับ! แต่พอหลังจากผู้รับกลับจากค่าย กลับมีคำถามและเรื่องจะพูดคุยมากเลย ! เป็นอะไรกันมากมั๊ยครับ?

[บก.ชั่วคราว]

3. ให้เกียรติรุ่นพี่กว่า รุ่นน้องกว่า และรุ่นเดียวกัน

ควรจะให้เกิดการช่วยเหลือซึ่งกันและกันในระหว่างพวกเราให้มากนะครับ ทำงานทุกอย่างที่ขวางหน้าแบบไม่เกี่ยง เสมือนหนึ่งว่าค่ายนี้เป็นค่ายที่มีเราเป็นเจ้าของซะเอง อยากเห็นภาพที่ทุกคนแย่งกันทำงานเพื่ออัลลอฮฺ แบบว่าอันนี้ งานนี้ผมขอทำนะครับ! อย่าแย่งผมนะครับ ! เป็นต้น หลังกินข้าวก็ช่วยกันล้างจาน กวาดพื้น ทำความสะอาด เก็บจานให้เรียบร้อย เห็นพี่น้องคนไหนหยิบของ ยกของก็พยายามเสนอตัวเพื่อช่วยเหลือนะครับ อยากให้ฝึกเอาไว้นะครับ เห็นพี่น้องนั่งอยู่เฉยๆก็พยายามหาน้ำ หาขนมมาให้พี่น้องบ้าง ก็เป็นการทำความดีให้แก่กัน ท่านนะบีก็ส่งเสริมเรื่องนี้เหมือนกันนะครับ ไหนๆก็พูดเรื่องนี้แล้ว ก็ขอนำ 5 แนวทางเพื่อการพิชิตหัวใจคนมาให้นำไปใช้กันนะครับ

1. กล่าวคำว่าขอโทษให้เป็น(ขอมอัฟนะครับ)
2. กล่าวขอบคุณให้เป็น (ญะซากัลลอฮฺ คัยรอนนะครับ)
3. กล่าวคำว่าไม่เป็นไร (ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี)
4. กล่าวคำขอเสนอความช่วยเหลือ (มีอะไรให้ผมช่วยหรือป่าวครับ)
5.กล่าวคำทักทายอย่างสม่ำเสมอ (อัสสะลามุอะลัยกุม..)

พยายามทำกันเรื่อยๆนะครับ แล้วจะมีผลต่อการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเป็นอย่างมาก น้องสามารถนำไปประโยชน์กับการใช้ชีวิตในสังคม หรือในมหาวิทยาลัยก็ได้นะครับ มีผลตอบรับค่อนข้างจะดีมากเลยหล่ะครับ สรุปคือให้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ให้ระวังการใช้คำพูดที่อาจจะทำให้อีกฝ่ายหนึ่งรู้สึกเสียใจ ภายนอกเราอาจจะเห็นเค้าร่าเริง สนุกสนาน แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจอาจจะน้อยอกน้อยใจ และเสียใจอยู่นะครับ เพราะฉะนั้นเราน่าจะรักษาน้ำใจกันดีกว่านะครับทุกคน ควรพูดจาไพเราะมีหางเสียงทุกครั้ง เรื่องนี้ผมเองก็ต้องฝึกฝนเช่นกันครับ และก็พูดเท่าที่จำเป็น อย่าสิ้นเปลืองกับคำพูดมากเกินไป แต่ควรปฏิบัติให้มากกว่านะครับ


มีต่อครับ..

[บก.ชั่วคราว]

4. ให้เกียรติต่ออามีรค่าย

“ไม่มีการเชื่อฟังในเรื่องการฝ่าฝืนคำสั่งของอัลลอฮฺ” ยังคงเป็นนโยบายที่ต้องน้อมรับสู่กับปฏิบัติ เพราะเป็นคำสั่งอันบริสุทธิ์จากอามีรใหญ่ของพวกเราคือท่านนบี ซอลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม แต่ตราบใดที่คำสั่งนั้นไม่ขัดกับหลักการของศาสนาแล้ว ก็ขอให้พวกเราให้เกียรติอามีรค่ายของเราด้วยการเชื่อฟังในคำสั่ง นำสู่การปฏิบัติ หากมีปัญหาอะไรที่เกิดขึ้นภายในค่ายของเรา ก็อย่าลืมที่จะปรึกษาอามีรค่าย สิ้นสุดการตัดสินทั้งหมดอยู่ที่อามีรค่าย หรืออาจจะเป็นคนที่อามีรค่ายมอบหมายให้ตัดสินเรื่องนั้นๆ อันที่จริงแล้วผมอยากให้เป็นลักษณะที่ว่า มีอะไรให้ปรึกษาอามีรค่ายทุกอย่างเลย ก็จะเป็นการดีครับ ฝึกเอาไว้นะครับทุกคน เช่นว่า กำลังอยู่ในช่วงกันทำกิจกรรมหนึ่ง แต่มีความจำเป็นต้องเข้าห้องน้ำ ผมแนะนำให้ขอนุญาตกันก่อนนะครับ มิใช่ลุกเดินไป แบบคนอื่นมั่งมองว่า เอ..จะไปไหนกัน?
   
ถ้ามีความจำเป็นต้องออกจากค่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน หรือคนใดก็ตาม ทั้งที่มาอยู่ตลอดทั้งค่ายหรือมาเยี่ยมค่าย สมควรแจ้งกับอามีรก่อนเสมอนะครับ หรือแม้แต่มาถึงค่ายก็ควรถามหาอามีรค่ายก่อนนะครับ เพราะอะไร? ก็เพราะอามีรจะได้รู้ว่า มีใครอยู่ในค่ายบ้าง? อยู่กี่คน? ออกไปข้างนอกกี่คน? มันมีผลต่อการจัดการภายในค่ายนะครับ เช่นอาหาร ที่พักและกิจกรรมบางกิจกรรม เพราะอามีรต้องรับทราบความเคลื่อนไหวทุกช่วงเวลาของค่าย
   
นอกจากการเชื่อฟัง ควรจะให้การช่วยเหลืออามีรค่ายบ้างนะครับ ยกน้ำ ยกข้าว ซักผ้า เก็บผ้า รีดผ้าให้อามีรบ้างนะครับ เราไม่ได้ทำกิจกรรมเหล่านี้เพื่อจะได้รับความดีความชอบจากอามีรซะหน่อยนะครับ แต่เราทำเพื่อสนองคำสั่งจากท่านนบีของเราต่างหากหล่ะครับ ต้องระลึกสิ่งนี้ให้อยู่ในหัวอกของเราเสมอนะครับ และจะขอดุอาอฺอะไรก็ตาม  อย่าลืมดุอาอฺให้อามีรค่ายด้วยนะ เพราะทุกๆความรับผิดชอบจะถูกสอบจากอัลลอฮฺฉันใด ความรับผิดชอบต่อการนำค่ายก็จะต้องถูกสอบสวนฉันนั้น

[Abuiklas]

รับทราบครับ

"กล่าวขอบคุณให้เป็น (ญะซากัลลอฮฺ คัยรอนนะครับ)"

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 4 การรักษาอีบาดะฮฺ

เข้าใจนิยามของคำว่า สำคัญที่สุด หรือลำดับที่หนึ่ง หรือต้องเลือกเรื่องนี้ไว้ก่อน มั๊ยครับ? นั่นหล่ะ! จุดมุ่งหมายที่จะย้ำเกี่ยวกับเรื่องนี้ คือให้เลือกการให้ความสำคัญกับการอิบาดะฮฺมาก่อนเสมอ ไม่อยากเห็นภาพที่มีเสียงอาซานผ่านไปแล้ว แต่พวกเรากำลังเดินละเอ่ยเฉื่อย เหมือนทองไม่รู้ร้อน ไม่มีความกระตือร้น เสมือนว่าเสียงเรียกนั้นกำลังเรียกผู้อื่นไปละหมาด มิใช่ตน! อย่าให้เห็นนะครับ อินชาอัลลอฮฺ หรือแม้แต่กำลังทำกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่ง หรือกำลังประชุมและอื่นๆ หากมีเข้าวเวลาละหมาด ช่วยกรุณาหยุดทันที! แล้วเตรียมตัวเข้าสู่การละหมาดก่อน เรื่องอื่นค่อยกลับมาดำเนินการต่อภายหลังนะครับ อยากเห็นภาพที่ทุกคนกระตือรือร้น เพื่อเข้าเฝ้าอัลลอฮฺเหนือสิ่งอื่นใด เร่งรืบสู่การอาบน้ำละหมาด เพราะสิ่งนี้จะเป็นการอบรมน้องค่ายได้เป็นอย่างดีด้วยนะครับ อย่าลืมว่าบางครั้ง แค่เพียงการกระทำเดียว ดีกว่าคำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำเลยนะครับ เข้าใจใช่มั๊ย?
   
ละหมาดซุนนะฮฺรอวาติบ ก็เหมือนกัน พยายามทำให้เป็นประจำสม่ำเสมอ เราต้องฝึกฝนเอาไว้นะครับ หลังจากค่ายจะได้มีแรง มีพลังเพื่อหยืดหยัดกับการปฏิบัติต่อ คิดดูแล้วกันนะครับ! ถ้าอยู่ด้วยกันในค่ายไม่สามารถปฏิบัติได้ คิดหรือว่า จบค่ายแล้วจะปฏิบัติได้?  เป็นไปได้ยากมากครับ! พยายามรักษาละหมาดซุนนะฮฺรอวาติบให้ครบนะครับ และอย่าเพียงซักแต่ละหมาดด้วยท่าทางเพียงอย่างเดียว ให้ใช้หัวใจละหมาดร่วมกับท่าทางด้วยนะครับ ไม่เอาละหมาดแบบเพื่อจะได้รู้ว่าละหมาดแล้ว ทำอย่างกับเอาผ้าขี้ริ้วห่อขี้ ไปมอบถวายแด่อัลลอฮฺ  แบบนี้ไม่เอานะครับ!  แต่ควรจะถวายสิ่งที่ดีที่สุด ละหมาดที่ดีที่สุดเพื่อถวายแด่อัลลอฮฺ ซุบหะนะฮุวะตาอาลา รู้ครับว่าทำยาก แต่เราก็ต้องฝึกครับ ผมเองก็ต้องฝึกครับ ทุกคนก็ต้องฝึกเช่นกันนะครับ
   
ละหมาดซุนนะฮฺตะฮัจยุด ก็เป็นอีกหนึ่งหนทางของการสร้างความใกล้ชิดกับอัลลอฮฺ ซุบหะนะฮุวะตาอาลา ทางค่ายได้กำหนดช่วงเวลาของการฝึกฝนการตื่นละหมาดในยามค่ำคืนขึ้นนะครับ เพื่อเป็นฝึกฝนกับผู้ที่จะทำหน้าที่เป็นดาอีย์ทุกคน เพราะการละหมาดยามค่ำคืนนั้น เคยเป็นโรงเรียนที่ท่านนบีได้ฝึกฝนบรรดาซอฮาบะฮฺ และได้รับการปฏิบัติตามมาในบรรพชนรุ่นแรกของอิลามอย่างต่อเนื่อง เราจะกลับมาฟื้นฟูเรื่องนี้ให้เห็นเป็นรูปธรรมอีกครั้งหนึ่งนะครับ อินชาอัลลอฮฺ ขอให้พวกเราเตรียมใจ เตรียมกายให้พร้อมสำหรับการละหมาด ควรจะเตรียมผ้าปะหมาดของตนเองไปด้วยนะครับ เพื่อความเป็นส่วนตัวมากขึ้น ถ้าอ่านอัลกุรอานเสียงดัง ก็อย่าอ่านดังมากจนรบกวนการละหมาดของผู้อื่นนะครับ เอาแบบพอดีๆก็ได้แล้วหล่ะครับ ถ้าง่วงก็ตื่นให้เร็วกว่าคนอื่นนะครับ จะได้อาบน้ำด้วย หรืออาจจะต้องเข้านอนแต่เนิ่นนะครับ

[บก.ชั่วคราว]

การอ่านอัซการ ขอกับชับครับว่าอย่าละเลย ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น ถือเป็นการส่งเสริมให้กระทำเป็นอย่างมากครับ เพราะท่านบนีของเราไม่เคยละทิ้งเลย อีกอย่างการรำลึกถึงอัลลอฮฺนั้นจะทำให้จิตใจของเราสงบมากขึ้นนะครับ จะได้เป็นเริ่มต้นตอนเช้าและตอนเย็นด้วยการงานที่ดีนะครับ หวังว่าทุกคนจะรักษาเรื่องนี้ด้วย สำหรับการอ่านนั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลครับ อาจจะมีตัวบทการอ่านไม่เหมือนกันก็ได้นะครับ ก็ขอให้แต่ละคนนำหนังสืออัซการของตัวเองมาด้วยนะครับ
   
การอ่านอัลกุรอาน อยากเห็นภาพนี้มากครับ คือภาพของพี่น้องที่ใช้เวลาว่างๆกับการอ่านอัลกุรอานมากกว่าสิ่งอื่นใด ทุกคนควรจะมีอัลกุรอานของตัวเองนะครับ หวังว่าในค่ายพี่เลี้ยงครั้งไม่มีคนไหนที่ไม่ได้นำอัลกุรอานมาด้วยนะครับ ถ้าให้ดียิ่งไปอีก ก็อาจจะนำอัลกุรอ่านฉบับแปลความหมายมาด้วยก็ได้นะครับ เรื่องนี้ต้องช่วยกันเตือนกันะครับ ให้เวลาส่วนใหญ่ที่ว่างๆอยู่กับการอ่านอัลกุรอาน อย่าสาละวนกับการพูดคุยแบบฆูล่ากันมากเกินไปนัก ผมคิดว่าการที่เราได้ฝึกฝนตนเองอย่างสม่ำเสมอ และทำให้เป็นกิจลักษณะของการดำเนินชีวิต มันมีผลต่อการสอนน้องๆที่จะมาค่ายร๊อบบานีย์เป็นอย่างมากครับ มากกว่าการพูดเรื่องความสำคัญของการอ่านอัลกุรอาน แต่ละลายการนำมาปฏิบัติ

[บก.ชั่วคราว]

การรักษามรรยาทต่างๆตามซุนนะฮฺของท่านนบี ซ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ยกตัวอย่างเช่น มรรยาทในการรับประทานอาหาร ใครก็รู้ว่าควรทำอย่างไร? แต่ช่วยนำเข้าสู่การปฏิบัติกันหน่อยนะครับ อยากให้รักษามรรยาทขณะรับประทานอาหารด้วยนะครับ เรื่องนี้เราพูดกันหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ขอมาเน้นย้ำอีกครั้งหนึ่ง

บรรยากาศการรับประทานอาหารควรเป็นไปในลักษณะเอื้ออาทรณ์ต่อกันนะครับ มิใช่ต่างคนต่างกัน! กล่าวดุอาอฺ รับประทานด้วยมือขวา รู้จักแบ่งสรร ปันส่วนอาหารที่ได้รับมาให้ทั่วถึงทุกคนที่นั่งรับประทานอาหารด้วยกัน คงไม่มีใครว่าอะไรหรอกมั้ง? ถ้าจะฉีกชิ้นไก่ออกเป็นส่วนๆ แล้วแบ่งไปยังทุกคนที่นั่งรับประทานอาหารด้วยกันนะครับ ส่งเสริมนะครับ พูดคุยกันได้นะครับ แต่ต้องพูดคุยในสิ่งที่ดีๆเท่านั้น และก็อย่าพูดขณะมีอาหารอยู่ในปากหล่ะครับ ดูไม่ค่อยงามเท่าไหร่! ควรจะแสดงตัวเพื่อหาน้ำดื่มมาให้พี่น้องที่นั่งร่วมวงด้วยนะครับ รับประทานเสร็จทางที่ดี ก็ควรอาสานำภาชนะไปเก็บหรือไปล้างให้นะครับ แต่มิใช่ปล่อยให้คนใดคนหนึ่งเก็บล้างภาชนะคนเดียวทุกครั้งไป ภาพการช่วยเหลือเกื้อกูลแบบนี้หล่ะครับ ที่อยากให้ออกมาเป็นรูปธรรมในค่ายพี่เลี้ยงของเรา

มรรยาทในการนอน มรรยาทในการเข้าห้องน้ำ-ออกห้องน้ำ ฯลฯ เรื่องนี้ผมคิดว่าพวกเราทุกคนน่าจะหาเวลาศึกษาเองด้วยนะครับถึงชีวิตของท่านนบีในแต่ละวัน ผมไม่อยากเขียนเรื่องนี้ยาวเกินไป เพราะเข้าใจว่าจะมีการพูดคุยเรื่องนี้ในค่ายพี่เลี้ยงด้วยนะครับ อีกอย่าง ผมไม่ตั้งใจให้การเขียนในครั้งนี้ยาวเกินไปครับ สรุปคือ พยายามถ่ายทอดวิถีชีวิตจากชีวิตท่านนบี มาสู่ชีวิตของเราให้มากที่สุด นั่นเอง พยายามเข้านะครับทุกคน อัลลอฮฺ ตะอาลาทรงมองพวกเราพยายามอยู่นะครับ

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 5 การรักษาความสะอาด
   
ขอแยกออกเป็นหนึ่งหัวข้อเลยนะครับ เพราะเป็นเรื่องไม่ใหญ่มาก แต่พวกเราละเลยจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว ก็ขอเน้นหนักนะครับ ให้รักษาความสะอาดส่วนรวมเอาไว้ด้วยครับ ส่วนบุคคลใครจะอาบน้ำวันละกี่ครั้ง หรือไม่อาบก็สุดแต่นะครับ แต่ส่วนร่วมอยากให้เรื่องความสะอาดได้กลายมาเป็นจุดสนใจอย่างหนึ่งของพวกเรามากขึ้นนะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าที่ผ่านมานั้น พวกเราสปรกเลอะเทอะอะไรนะครับ! ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ เพียงแต่อยากจะให้รักษาความสะอาดของค่ายโดยภาพรวมมากขึ้นนะครับ
   
ห้องน้ำ ห้องส้วม ห้องอาบน้ำ ห้องรับประทานอาหาร ห้องครัว ราวตากผ้า ห้องนอน กองกระเป๋าในห้องนอน ลานกิจกรรม ทั้งหมดนี้ ขอแบบว่าให้ เนี๊ยบ! เลยได้หรือป่าวครับ? อินชาอัลลอฮฺนะ

[Abuiklas]

อินชาอัลลอฮฺ

(พร้อมกันด้วยเสียงดังพอประมาณ)

[ding_iumv]

ขอรับทราบคำตักเตือนจากท่าน บก. อีกคนครับ

ญาซากัลลอฮฺ ค็อยร็อน

[Ibr@heem]

 
แม้นว่า ค่ายฝึกอบรมพี่จะผ่านไปแล้ว แต่ค่ายฝึกอบรมพี่และน้องกำลังจาะมาเยือนในไม่ช้า

ผมมีอีกหนึ่งจุด ที่อยากย้ำเตือนตัวผมเองและพี่น้องที่ผมรักทุกคน...

หากมองย้อนกลับไปและนึกคิดในสาม(เช้าของ)วันที่เราเข้าค่ายพี่เลี้ยงร็อบบานีย์
(เช้า)วันแรก วันที่สอง และวันที่สาม  มีหนึ่งสิ่งที่เห็นได้ชัดจากพวกเรา คือ การตื่นนอนในตอนเช้า
สภาพของพวกเรา ในทั้งสามเช้านั้น ค่อนข้างจะแตกต่างกัน อันเนื่องมาจาก การ(เข้า)นอนของพวกเราในแต่ละคืนก็แตกต่างกัน บวกกับความตื่นตัวต่อกิจกรรมในแต่ละวันก็แตกต่างกัน มันเกิดการสะสมความเมื่อย ความเหนื่อยล้า (แค่สามวันเองนะ)  ส่วนตัวผมเองก็เหมือนกัน

แน่นอน พวกเราทุกคนต่างไม่อยากให้สิ่งนี้ ประจักษ์ให้เห็นในทุกๆวันของชีวิตเรา และค่ายร็อบบานีย์ก็เช่นเดียวกัน..

นานมาแล้ว (ช่วงฮาลาเกาะฮฺประจำเดือน พ.ย.) เราเคยพูดถึงค่ายในอุดมคติกันว่า จะมีรูปแบบไหนกันบ้าง ส่วนใหญ่จากพวกเราอยากได้ค่ายแบบไลฟ์สไตล์ (ค่ายรูปแบบชีวิตประจำวัน..ที่ทุกคนมีอิสระในสะสมกำไรและเก็บรายละเอียดของชีวิตตนเองไปเรื่อยๆ..โดยไม่มาน็อกเอาท์ภายหลัง )และส่วนใหญ่จากพวกต่างปฏิเสธรูปแบบค่ายอย่างเคยๆ ที่ป้อนกิจกรรมลงในตารางให้แน่นเอียด...จนน้องๆเอง ต่างคอมเม้นท์ ถึงเรื่องเวลาพัก เวลาผ่อน แทบจะไม่มี..เพราะพวกเราคิดว่า เราจะต้องให้น้องเต็มแม็ก โดยไม่ตระหนักว่า น้องพร้อมที่จะรับในสิ่งที่พี่ๆให้รึป่าว...และผลกระทบที่เกือบมองไม่เห็น มีมากแค่ไหน..ที่พี่และน้องจะต้องประสบ

จุดนี้คือสิ่งที่ผมอยากย้ำและฝากไปยังฝ่ายอำนวยการ(ที่กำลังออกกำหนดการค่าย)..และไม่อยากให้มันเกิดซ้ำ...หวังในคำตักเตือนและดุอาจากพี่น้องทุกคน...

ปล. ณ จุดนี้ คือ ความคิดเห็นส่วนตัวของผม สามารถเห็นต่างและตักเตือนได้..

[บก.ชั่วคราว]

^
^
เห็นด้วยนะครับ
และก็คิดว่าอยากให้ค่ายนอนตั้งแต่สามทุ่มด้วยซ้ำ...ไม่รู้ว่ามาลิกจะนำทีมเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นไงบ้าง?

[Habibullah]

ดัน