พิมพ์

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 3 เรื่องการมีมรรยาทต่อกันและกันภายในค่าย

เรื่องนี้ผมเน้นทุกครั้งที่มีการพบปะกัน ทำบ้างไม่ทำบ้าง ก็ต้องปรับปรุงกันไปนะครับ ที่ต้องเน้นเรื่องนี้กับพวกเรา เพราะการมีมรรยาทที่ดีงามเป็นสิ่งที่สำคัญ ผมไม่ได้หมายความว่าผมจะมีมรรยาทที่ดีงามแล้วนะครับ ที่ต้องมาเน้นนี้ก็เน้นกับตัวเองด้วยครับ คุณสมบัติอย่างหนึ่งที่จะต้องมีสำหรับคนที่จะทำงานดะอฺวะฮฺให้ประสบความสำเร็จคือ การมีมรรยาทที่ดีงาม ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นห่วงซึ่งกันและกัน ให้เกียรติซึ่งกันและกันให้มาก เพราะมันจะทำให้การทำงานของพวกเรามีความสุข มีการเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น ค่ายพี่เลี้ยงครั้งนี้อยากจะให้ถูกนำมาปฏิบัติให้เป็นรูปธรรมมากที่สุดนะครับ เพราะสิ่งเหล่านี้แหล่ะครับ ที่จะเป็นแบบอย่างที่ดีๆแก่น้องๆ ถ้าเราไม่ลองฝึกปฏิบัติแล้วเราจะนำไปสอนน้องได้อย่างไร ให้เป็นเพียงแต่ดีแต่พูด แต่ไม่มีการปฏิบัตินะครับ เพราะอัลลอฮฺก็ทรงตำหนิบุคคลที่พูดอย่างเดียว แต่ไม่มีการปฏิบัตินะครับ
   
3 กลุ่มคนเป็นอย่างน้อยที่อยากจะให้นำไปใช้สำหรับการมีมรรยาทซึ่งกันในค่ายนะครับ

1. ให้เกียรติคนอวุโส
ไม่ว่าใครก็ตามที่เดินผ่านไปผ่านมาในค่ายของเรา หากเป็นคนที่อวุโสเราควรจะให้ความเคารพนะครับ อย่างน้อยที่สุดก็ควรเดินเข้าไปให้สลามแล้วจับมือ หรืออาจจะหาน้ำ หาท่าที่ทางค่ายพอจะมีเตรียมอยู่บ้าง นำไปให้ท่านได้ดื่มนะครับ การที่เราทำตัวน่ารัก น่าเอ็นดูนี่หล่ะครับ จะเป็นวิธีการทำงานดะอฺวะฮฺย่างหนึ่งที่มีประสิทธิภาพ เค้าอาจจะกล่าวขานกันต่อๆกันไปเรื่อยๆก็ได้ว่า มีกลุ่มนักศึกษามาจัดค่ายที่นี้ มีมรรยาทที่ดีมาก อยากจะให้กลับมาที่นี่อีก เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นช่องทางในการจะดะอฺวะฮฺของในเรื่องต่อไปที่มากกว่านี้ได้ครับ

2. ให้เกียรติอุลามาอฺ (ผู้รู้)

จะเป็นผู้รู้ที่มาบรรยายภายในค่ายของเรา หรือเป็นผู้รู้ในท้องถิ่นนั้น เราควรจะทำความรู้จักและสร้างความคุ้นเคยเอาไว้ให้มาก อย่างน้อยก็ควรลุกขึ้นให้สลามนะครับ มิใช่นั่งมองอย่างเดียว อยากให้ปรับปรุงเรื่องนี้ด้วยครับ นิสัยอย่างหนึ่งของพวกเราที่ไม่ยอมเปลี่ยนคือ กลัวการพูดคุยสนทนากับผู้รู้ครับ ถามหน่อยกลัวอะไร? ก็จะมีคนตอบว่า ไม่ได้กลัวแต่ไม่รู้จะคุยอะไรครับ! แต่พอหลังจากผู้รับกลับจากค่าย กลับมีคำถามและเรื่องจะพูดคุยมากเลย ! เป็นอะไรกันมากมั๊ยครับ?

[บก.ชั่วคราว]

3. ให้เกียรติรุ่นพี่กว่า รุ่นน้องกว่า และรุ่นเดียวกัน

ควรจะให้เกิดการช่วยเหลือซึ่งกันและกันในระหว่างพวกเราให้มากนะครับ ทำงานทุกอย่างที่ขวางหน้าแบบไม่เกี่ยง เสมือนหนึ่งว่าค่ายนี้เป็นค่ายที่มีเราเป็นเจ้าของซะเอง อยากเห็นภาพที่ทุกคนแย่งกันทำงานเพื่ออัลลอฮฺ แบบว่าอันนี้ งานนี้ผมขอทำนะครับ! อย่าแย่งผมนะครับ ! เป็นต้น หลังกินข้าวก็ช่วยกันล้างจาน กวาดพื้น ทำความสะอาด เก็บจานให้เรียบร้อย เห็นพี่น้องคนไหนหยิบของ ยกของก็พยายามเสนอตัวเพื่อช่วยเหลือนะครับ อยากให้ฝึกเอาไว้นะครับ เห็นพี่น้องนั่งอยู่เฉยๆก็พยายามหาน้ำ หาขนมมาให้พี่น้องบ้าง ก็เป็นการทำความดีให้แก่กัน ท่านนะบีก็ส่งเสริมเรื่องนี้เหมือนกันนะครับ ไหนๆก็พูดเรื่องนี้แล้ว ก็ขอนำ 5 แนวทางเพื่อการพิชิตหัวใจคนมาให้นำไปใช้กันนะครับ

1. กล่าวคำว่าขอโทษให้เป็น(ขอมอัฟนะครับ)
2. กล่าวขอบคุณให้เป็น (ญะซากัลลอฮฺ คัยรอนนะครับ)
3. กล่าวคำว่าไม่เป็นไร (ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี)
4. กล่าวคำขอเสนอความช่วยเหลือ (มีอะไรให้ผมช่วยหรือป่าวครับ)
5.กล่าวคำทักทายอย่างสม่ำเสมอ (อัสสะลามุอะลัยกุม..)

พยายามทำกันเรื่อยๆนะครับ แล้วจะมีผลต่อการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเป็นอย่างมาก น้องสามารถนำไปประโยชน์กับการใช้ชีวิตในสังคม หรือในมหาวิทยาลัยก็ได้นะครับ มีผลตอบรับค่อนข้างจะดีมากเลยหล่ะครับ สรุปคือให้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ให้ระวังการใช้คำพูดที่อาจจะทำให้อีกฝ่ายหนึ่งรู้สึกเสียใจ ภายนอกเราอาจจะเห็นเค้าร่าเริง สนุกสนาน แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจอาจจะน้อยอกน้อยใจ และเสียใจอยู่นะครับ เพราะฉะนั้นเราน่าจะรักษาน้ำใจกันดีกว่านะครับทุกคน ควรพูดจาไพเราะมีหางเสียงทุกครั้ง เรื่องนี้ผมเองก็ต้องฝึกฝนเช่นกันครับ และก็พูดเท่าที่จำเป็น อย่าสิ้นเปลืองกับคำพูดมากเกินไป แต่ควรปฏิบัติให้มากกว่านะครับ

[บก.ชั่วคราว]

4. ให้เกียรติต่ออามีรค่าย

“ไม่มีการเชื่อฟังในเรื่องการฝ่าฝืนคำสั่งของอัลลอฮฺ” ยังคงเป็นนโยบายที่ต้องน้อมรับสู่กับปฏิบัติ เพราะเป็นคำสั่งอันบริสุทธิ์จากอามีรใหญ่ของพวกเราคือท่านนบี ซอลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม แต่ตราบใดที่คำสั่งนั้นไม่ขัดกับหลักการของศาสนาแล้ว ก็ขอให้พวกเราให้เกียรติอามีรค่ายของเราด้วยการเชื่อฟังในคำสั่ง นำสู่การปฏิบัติ หากมีปัญหาอะไรที่เกิดขึ้นภายในค่ายของเรา ก็อย่าลืมที่จะปรึกษาอามีรค่าย สิ้นสุดการตัดสินทั้งหมดอยู่ที่อามีรค่าย หรืออาจจะเป็นคนที่อามีรค่ายมอบหมายให้ตัดสินเรื่องนั้นๆ อันที่จริงแล้วผมอยากให้เป็นลักษณะที่ว่า มีอะไรให้ปรึกษาอามีรค่ายทุกอย่างเลย ก็จะเป็นการดีครับ ฝึกเอาไว้นะครับทุกคน เช่นว่า กำลังอยู่ในช่วงกันทำกิจกรรมหนึ่ง แต่มีความจำเป็นต้องเข้าห้องน้ำ ผมแนะนำให้ขอนุญาตกันก่อนนะครับ มิใช่ลุกเดินไป แบบคนอื่นมั่งมองว่า เอ..จะไปไหนกัน?
   
ถ้ามีความจำเป็นต้องออกจากค่าย ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน หรือคนใดก็ตาม ทั้งที่มาอยู่ตลอดทั้งค่ายหรือมาเยี่ยมค่าย สมควรแจ้งกับอามีรก่อนเสมอนะครับ หรือแม้แต่มาถึงค่ายก็ควรถามหาอามีรค่ายก่อนนะครับ เพราะอะไร? ก็เพราะอามีรจะได้รู้ว่า มีใครอยู่ในค่ายบ้าง? อยู่กี่คน? ออกไปข้างนอกกี่คน? มันมีผลต่อการจัดการภายในค่ายนะครับ เช่นอาหาร ที่พักและกิจกรรมบางกิจกรรม เพราะอามีรต้องรับทราบความเคลื่อนไหวทุกช่วงเวลาของค่าย
   
นอกจากการเชื่อฟัง ควรจะให้การช่วยเหลืออามีรค่ายบ้างนะครับ ยกน้ำ ยกข้าว ซักผ้า เก็บผ้า รีดผ้าให้อามีรบ้างนะครับ เราไม่ได้ทำกิจกรรมเหล่านี้เพื่อจะได้รับความดีความชอบจากอามีรซะหน่อยนะครับ แต่เราทำเพื่อสนองคำสั่งจากท่านนบีของเราต่างหากหล่ะครับ ต้องระลึกสิ่งนี้ให้อยู่ในหัวอกของเราเสมอนะครับ และจะขอดุอาอฺอะไรก็ตาม  อย่าลืมดุอาอฺให้อามีรค่ายด้วยนะ เพราะทุกๆความรับผิดชอบจะถูกสอบจากอัลลอฮฺฉันใด ความรับผิดชอบต่อการนำค่ายก็จะต้องถูกสอบสวนฉันนั้น

[บก.ชั่วคราว]

เหลือเวลาอีก 7 วันถึงค่ายร๊อบบานีย์

[abuHafs]

อัสลามุอลัยกุมพี่เลี้ยงค่าย

เวลาสำหรับภารกิจอันยิ่งใหญ่กำลังใกล้เข้ามาแล้ว

ขอให้พี่เลี้ยงค่ายทุกค่าย เตรียมอีมานและอามั๊ลของตัวเองให้พร้อม

โดยการอ่านอัลกุรอ่าน ฟังกุรอ่าน เข้าร่ามวงฮะละเกาะฮฺ ฟังบรรยาย อย่าทิ้งละหมาดซุนนะฮฺ
 ฝึกซ้อมละหมาดตะฮัญญุดได้แล้ว
ได้ข่าวว่า ในค่ายมีตะฮัจญุดบ่อย

ศึกษารูปแบบ เป้าหมายค่ายให้แตกฉาน ศึกษาเนื้อหาในค่าย
ฝึกซ้อมการพูด เตรียมเนื้อหาที่ได้รับมอบหมาย
พูดคุยกันบ่อยๆก่อนค่ายจะมาถึง
ตะวักกัลอะลัลลอฮฺ

[บก.ชั่วคราว]

 
พร้อมกันนี้ขอเสนอแผน 5 ส

1.               สนิทสนม  (พยามยามทำความรู้จักกับน้องในค่ายให้ได้ทุกคน  เรียกชื่อที่เขาชอบบ่อยๆ)

2.               สงบเสงี่ยม  (แสดงมารยาท บุคลิกภาพที่น่าเคารพและให้เกียตริน้องค่าย)

3.               สร้างสรรค์ (นำเสนอแนวความคิดที่ดีและสิ่งใหม่ๆภายใต้กรอบอิสลาม)

4.               สู้สู้ (ใช้เวลาในค่ายให้คุ้มค่า ทุ่มเททั้งพลังกายและใจ)

5.               สะอาด (ช่วยกันสอดส่องดูแล  เป็นหูเป็นตา)

อย่าลืมน่ะครับว่า

“การสอนด้วยการปฏิบัตินั้นได้ผลยิ่งกว่าด้วยการสอนด้วยคำพูด”

คำนะซีฮะจากบังซัลมาน หัวหน้าฝ่ายตัรบียะฮฺ ค่ายร๊อบบานีย์ปี53

[บก.ชั่วคราว]

เรื่องที่ 4 การรักษาอีบาดะฮฺ

เข้าใจนิยามของคำว่า สำคัญที่สุด หรือลำดับที่หนึ่ง หรือต้องเลือกเรื่องนี้ไว้ก่อน มั๊ยครับ? นั่นหล่ะ! จุดมุ่งหมายที่จะย้ำเกี่ยวกับเรื่องนี้ คือให้เลือกการให้ความสำคัญกับการอิบาดะฮฺมาก่อนเสมอ ไม่อยากเห็นภาพที่มีเสียงอาซานผ่านไปแล้ว แต่พวกเรากำลังเดินละเอ่ยเฉื่อย เหมือนทองไม่รู้ร้อน ไม่มีความกระตือร้น เสมือนว่าเสียงเรียกนั้นกำลังเรียกผู้อื่นไปละหมาด มิใช่ตน! อย่าให้เห็นนะครับ อินชาอัลลอฮฺ หรือแม้แต่กำลังทำกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่ง หรือกำลังประชุมและอื่นๆ หากมีเข้าวเวลาละหมาด ช่วยกรุณาหยุดทันที! แล้วเตรียมตัวเข้าสู่การละหมาดก่อน เรื่องอื่นค่อยกลับมาดำเนินการต่อภายหลังนะครับ อยากเห็นภาพที่ทุกคนกระตือรือร้น เพื่อเข้าเฝ้าอัลลอฮฺเหนือสิ่งอื่นใด เร่งรืบสู่การอาบน้ำละหมาด เพราะสิ่งนี้จะเป็นการอบรมน้องค่ายได้เป็นอย่างดีด้วยนะครับ อย่าลืมว่าบางครั้ง แค่เพียงการกระทำเดียว ดีกว่าคำพูดเป็นร้อยเป็นพันคำเลยนะครับ เข้าใจใช่มั๊ย?
   
ละหมาดซุนนะฮฺรอวาติบ ก็เหมือนกัน พยายามทำให้เป็นประจำสม่ำเสมอ เราต้องฝึกฝนเอาไว้นะครับ หลังจากค่ายจะได้มีแรง มีพลังเพื่อหยืดหยัดกับการปฏิบัติต่อ คิดดูแล้วกันนะครับ! ถ้าอยู่ด้วยกันในค่ายไม่สามารถปฏิบัติได้ คิดหรือว่า จบค่ายแล้วจะปฏิบัติได้?  เป็นไปได้ยากมากครับ! พยายามรักษาละหมาดซุนนะฮฺรอวาติบให้ครบนะครับ และอย่าเพียงซักแต่ละหมาดด้วยท่าทางเพียงอย่างเดียว ให้ใช้หัวใจละหมาดร่วมกับท่าทางด้วยนะครับ ไม่เอาละหมาดแบบเพื่อจะได้รู้ว่าละหมาดแล้ว ทำอย่างกับเอาผ้าขี้ริ้วห่อขี้ ไปมอบถวายแด่อัลลอฮฺ  แบบนี้ไม่เอานะครับ!  แต่ควรจะถวายสิ่งที่ดีที่สุด ละหมาดที่ดีที่สุดเพื่อถวายแด่อัลลอฮฺ ซุบหะนะฮุวะตาอาลา รู้ครับว่าทำยาก แต่เราก็ต้องฝึกครับ ผมเองก็ต้องฝึกครับ ทุกคนก็ต้องฝึกเช่นกันนะครับ
   
ละหมาดซุนนะฮฺตะฮัจยุด ก็เป็นอีกหนึ่งหนทางของการสร้างความใกล้ชิดกับอัลลอฮฺ ซุบหะนะฮุวะตาอาลา ทางค่ายได้กำหนดช่วงเวลาของการฝึกฝนการตื่นละหมาดในยามค่ำคืนขึ้นนะครับ เพื่อเป็นฝึกฝนกับผู้ที่จะทำหน้าที่เป็นดาอีย์ทุกคน เพราะการละหมาดยามค่ำคืนนั้น เคยเป็นโรงเรียนที่ท่านนบีได้ฝึกฝนบรรดาซอฮาบะฮฺ และได้รับการปฏิบัติตามมาในบรรพชนรุ่นแรกของอิลามอย่างต่อเนื่อง เราจะกลับมาฟื้นฟูเรื่องนี้ให้เห็นเป็นรูปธรรมอีกครั้งหนึ่งนะครับ อินชาอัลลอฮฺ ขอให้พวกเราเตรียมใจ เตรียมกายให้พร้อมสำหรับการละหมาด ควรจะเตรียมผ้าปะหมาดของตนเองไปด้วยนะครับ เพื่อความเป็นส่วนตัวมากขึ้น ถ้าอ่านอัลกุรอานเสียงดัง ก็อย่าอ่านดังมากจนรบกวนการละหมาดของผู้อื่นนะครับ เอาแบบพอดีๆก็ได้แล้วหล่ะครับ ถ้าง่วงก็ตื่นให้เร็วกว่าคนอื่นนะครับ จะได้อาบน้ำด้วย หรืออาจจะต้องเข้านอนแต่เนิ่นนะครับ

[บก.ชั่วคราว]

เหลือเวลาอีก 6 วันถึงค่ายร๊อบบานีย์

[บก.ชั่วคราว]

การอ่านอัซการ ขอกับชับครับว่าอย่าละเลย ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น ถือเป็นการส่งเสริมให้กระทำเป็นอย่างมากครับ เพราะท่านบนีของเราไม่เคยละทิ้งเลย อีกอย่างการรำลึกถึงอัลลอฮฺนั้นจะทำให้จิตใจของเราสงบมากขึ้นนะครับ จะได้เป็นเริ่มต้นตอนเช้าและตอนเย็นด้วยการงานที่ดีนะครับ หวังว่าทุกคนจะรักษาเรื่องนี้ด้วย สำหรับการอ่านนั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลครับ อาจจะมีตัวบทการอ่านไม่เหมือนกันก็ได้นะครับ ก็ขอให้แต่ละคนนำหนังสืออัซการของตัวเองมาด้วยนะครับ
   
การอ่านอัลกุรอาน อยากเห็นภาพนี้มากครับ คือภาพของพี่น้องที่ใช้เวลาว่างๆกับการอ่านอัลกุรอานมากกว่าสิ่งอื่นใด ทุกคนควรจะมีอัลกุรอานของตัวเองนะครับ หวังว่าในค่ายพี่เลี้ยงครั้งไม่มีคนไหนที่ไม่ได้นำอัลกุรอานมาด้วยนะครับ ถ้าให้ดียิ่งไปอีก ก็อาจจะนำอัลกุรอ่านฉบับแปลความหมายมาด้วยก็ได้นะครับ เรื่องนี้ต้องช่วยกันเตือนกันะครับ ให้เวลาส่วนใหญ่ที่ว่างๆอยู่กับการอ่านอัลกุรอาน อย่าสาละวนกับการพูดคุยแบบฆูล่ากันมากเกินไปนัก ผมคิดว่าการที่เราได้ฝึกฝนตนเองอย่างสม่ำเสมอ และทำให้เป็นกิจลักษณะของการดำเนินชีวิต มันมีผลต่อการสอนน้องๆที่จะมาค่ายร๊อบบานีย์เป็นอย่างมากครับ มากกว่าการพูดเรื่องความสำคัญของการอ่านอัลกุรอาน แต่ละลายการนำมาปฏิบัติ

[บก.ชั่วคราว]

การรักษามรรยาทต่างๆตามซุนนะฮฺของท่านนบี ซ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม ยกตัวอย่างเช่น มรรยาทในการรับประทานอาหาร ใครก็รู้ว่าควรทำอย่างไร? แต่ช่วยนำเข้าสู่การปฏิบัติกันหน่อยนะครับ อยากให้รักษามรรยาทขณะรับประทานอาหารด้วยนะครับ เรื่องนี้เราพูดกันหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ขอมาเน้นย้ำอีกครั้งหนึ่ง

บรรยากาศการรับประทานอาหารควรเป็นไปในลักษณะเอื้ออาทรณ์ต่อกันนะครับ มิใช่ต่างคนต่างกัน! กล่าวดุอาอฺ รับประทานด้วยมือขวา รู้จักแบ่งสรร ปันส่วนอาหารที่ได้รับมาให้ทั่วถึงทุกคนที่นั่งรับประทานอาหารด้วยกัน คงไม่มีใครว่าอะไรหรอกมั้ง? ถ้าจะฉีกชิ้นไก่ออกเป็นส่วนๆ แล้วแบ่งไปยังทุกคนที่นั่งรับประทานอาหารด้วยกันนะครับ ส่งเสริมนะครับ พูดคุยกันได้นะครับ แต่ต้องพูดคุยในสิ่งที่ดีๆเท่านั้น และก็อย่าพูดขณะมีอาหารอยู่ในปากหล่ะครับ ดูไม่ค่อยงามเท่าไหร่! ควรจะแสดงตัวเพื่อหาน้ำดื่มมาให้พี่น้องที่นั่งร่วมวงด้วยนะครับ รับประทานเสร็จทางที่ดี ก็ควรอาสานำภาชนะไปเก็บหรือไปล้างให้นะครับ แต่มิใช่ปล่อยให้คนใดคนหนึ่งเก็บล้างภาชนะคนเดียวทุกครั้งไป ภาพการช่วยเหลือเกื้อกูลแบบนี้หล่ะครับ ที่อยากให้ออกมาเป็นรูปธรรมในค่ายพี่เลี้ยงของเรา

มรรยาทในการนอน มรรยาทในการเข้าห้องน้ำ-ออกห้องน้ำ ฯลฯ เรื่องนี้ผมคิดว่าพวกเราทุกคนน่าจะหาเวลาศึกษาเองด้วยนะครับถึงชีวิตของท่านนบีในแต่ละวัน ผมไม่อยากเขียนเรื่องนี้ยาวเกินไป เพราะเข้าใจว่าจะมีการพูดคุยเรื่องนี้ในค่ายพี่เลี้ยงด้วยนะครับ อีกอย่าง ผมไม่ตั้งใจให้การเขียนในครั้งนี้ยาวเกินไปครับ สรุปคือ พยายามถ่ายทอดวิถีชีวิตจากชีวิตท่านนบี มาสู่ชีวิตของเราให้มากที่สุด นั่นเอง พยายามเข้านะครับทุกคน อัลลอฮฺ ตะอาลาทรงมองพวกเราพยายามอยู่นะครับ

[บก.ชั่วคราว]

เหลือเวลาอีก 1 วันถึงค่ายร๊อบบานีย์